قانونگذار ایرانی پس از اینکه در مادۀ 292 قانون مجازات اسلامی، سه بند را به جنایت خطای محض به عنوان یکی از جنایات غیرعمدی، اختصاص داده است، در تبصرۀ همان ماده بیان داشته است که در صورت علم مرتکب به تحقق نوعی جنایت، جنایت وی از خطای محض تبدیل به جنایت عمدی خواهد شد. علیرغم این که برخی از حقوقدانان حکم تبصره را ناظر به سوءنیت احتمالی میدانند، اما دقت در منابع فقهی به عنوان منبع اصلی قانونگذار در این بحث و نیز اصول عمومی حقوق کیفری در مورد عنصر روانی جرم، نشان میدهد که حکم مقرر در تبصرۀ مادۀ 292 حکم جدیدی نبوده و همسو با برخی دیگر از مواد قانون مجازات اسلامی، همچون بند ب و ج مادۀ 290 آن قانون، برمبنای سوءنیت غیرمستقیم است. از این منظر، زمانی که مرتکب خواهان تحقق نتیجه نیست، اما میداند که رفتار او نوعاً و معمولاً منجر به تحقق نتیجه میشود، دارای سوءنیت غیرمستقیم بوده و عامد محسوب خواهد شد.
