آرمان رستم زاد

زمینه و هدف: مقاومت به آنتی بیوتیکهای بتالاکتاا در میاان ایزولاههاای باالینی، در بیشتر موارد ناشی از آنزیمهای بتالاکتامازی است. هدف ایان مطالعاه بررسای الگاوی مقاومات آنتایبیاوتیکی وبررسای میازان ژنهاای بتالاکتاماازی blaCTX-M-15و blaFOXMدر نمونههای بالینی کلبسیلا پنومونیه جدا شده از بیمارساتانهاای شارر اصفران بود. روش بررسی: در این مطالعه توصیفی، در طی یک دوره یک ساله از شرریور 3131تا 3134تعداد 08نمونه کلبسیلا پنومونیه جدا شده از بیماران بسری در بیمارستان هاای الزهرا و غرضی ترران جادا شاد. ایان ساویه هاا بوسایله تساتهاای بیوشایمیایی و میکروبیولوژیکی تشخیص داده شدند و الگوی مقاومت آنرا نسبت به 38آنتیبیوتیاک مختلف با روش آگار دیسک دیفیاوژن مشاخص گردیاد, و ساویههاای تولیاد کنناده آنزیمهای بتالاکتامازی، با روش های فنوتیپی و دیسک ترکیبای شناساایی گردیدناد. و میزان ژنهای بتالاکتامازی blaCTX-M-15و blaFOXMدر آنرا به روش PCR تعیین گردید. یافتهها: نتیجه آنتی بیوگرا نشان داد که بیشترین میزان مقاومت مربوط به آنتیبیوتیک کوتریموکسازول به میزان 55درصد و کمترین میزان مقاومت نسبت به ایمای پانم باه میزان 7/5درصد بود. از تعداد 08نمونه مورد بررسی، 13ایزوله ( )%10/75از طریاق تست تایید فنوتیپی و دیسک ترکیبی بعنوان مولد بتالاکتامازهای وسیع الطیف شاناتته شادند. نتاایج حاصاا از PCRنشاان داد کاه تعاداد 37ایزولاه ( )%13/7دارای ژن blaCTX-M-15و 3ایزوله ( )%37/1دارای ژن blaFOXبودند. نتیجهگیری: نتایج این پژوهش میزان بالای آنزیم های ESBLرا در میان جدایه های کلبسیلا نشان داد، از این رو برای کنترل عفونت و جلوگیری از گسترش مقاومت در میان نمونه های کلینیکی، مدیریت صحیح درمان ضروری میباشد