بهمنظور ارتقاء فعالیتهای اقتصادی، به ساختار مالی مولد و سالم بهعنوان ستون فقرات توسعه اقتصادی کشور نیاز است. بحث در مورد تأثیر منابع طبیعی و تأثیر آن بر توسعه مالی در چند دهه گذشته یک حوزه مهم تحقیقاتی بوده است. مطالعه حاضر با ترکیب متغیرهای تولید ناخالص داخلی واقعی، تشکیل سرمایه، آموزش، جهانیسازی و منابع طبیعی با استفاده از دادههای سالانه از 1358 تا 1397 رابطه نامتقارن بین توسعه مالی و منابع طبیعی را بررسی میکند. این مطالعه علاوه بر آزمون ریشه واحد معمولی، از آزمون ریشه واحد با چندین شکست ساختاری استفاده میکند. از روش هم انباشتگی مکی نیز برای تعیین رابطه بلندمدت تا 5 شکست ساختاری استفادهشده است. علاوه بر این، هم انباشتگی خودتوضیح با وقفههای گسترده غیرخطی برای تعیین رابطه نامتقارن بلندمدت بین متغیرها اعمال گردید. ضرایب بلندمدت منابع طبیعی (هر دو اثر مثبت و منفی بلندمدت) به ترتیب 175/0 و 611/0 برآورد شدهاند. این بدان معنی است که افزایش 1 درصدی منابع طبیعی 1759/0درصد توسعه مالی را افزایش میدهد و کاهش 1درصدی در منابع طبیعی باعث افزایش توسعه مالی به مقدار 611/0 درصد خواهد شد. رابطه بین جهانیسازی و توسعه مالی ازنظر آماری مثبت و معنادار میباشد. اگر جهانیشدن 1 درصد افزایش یابد، توسعه مالی در کوتاهمدت و بلندمدت 860/0 درصد و 021/2 درصد رشد میکند، درحالیکه تولید ناخالص داخلی تأثیر منفی و قابلتوجهی بر توسعه مالی در بلندمدت دارد. همچنین، وجود یک رابطه نامتقارن در بلندمدت و کوتاهمدت بین منابع طبیعی و توسعه مالی تأییدشده است. این نشان میدهد که سرمایهگذاری در بخش بانکی میتواند بخش منابع طبیعی را در ایران تحت تاثیر قرار دهد.
