امروزه تخریب محیطزیست، نابودی جنگل و بیابان زایی از مهمترین مسائل کشورهای جهان است. از اینرو، برای دستیابی به رشد اقتصادی توأم با حفظ محیطزیست، الزم است به گسترش شهرنشینی بعنوان یکی از عوامل اصلی تخریب محیطزیست توجه بیشتری شود. در این مطالعه تاثیر گسترش شهرنشینی بر آلودگی زیست محیطی با استفاده از داده های بانک جهانی برای دو گروه از کشورهای توسعه یافته و درحال توسعه از جمله ایران در سال های 2006-2015 مورد بررسی قرار گرفت. بدین منظور با استفاده از مدل پانل با اثرات تصادفی در روش دادههای تابلویی و به کمک نرم افزار 10 Eviews رابطه میان انتشار گاز دی اکسیدکربن به عنوان شاخص تخریب محیطزیست با رشد شهرنشینی، تولید ناخالص داخلی و مصرف انرژی مورد آزمون قرار گرفت. نتایج نشان داد که علامت ضرایب تجربی مطابق با مبانی نظری و از نظر آماری نیز معنی دار است. درنتیجه سیاستگذاران و برنامه ریزان شهری در فرایند گسترش شهرنشینی الزامی است، جلوگیری از تخریب محیطزیست را مورد توجه قرار داده و مصرف صحیح انرژی را دراولویت قرار دهند
