شاخص ردپای اکولوژیکی میزان تقاضای انسانی برای منابع طبیعی را میسنجد؛ که منجر به تغییرات اقلیمی، کاهش تنوع زیستی، تخریب خاک و آلودگی محیطزیست میشود. در این تحقیق با استفاده از دادههای دوره 1980 تا 2021 و روش خود رگرسیون آستانهای (TAR) به بررسی تأثیر مصرف انرژی، رشد اقتصادی، جهانیشدن و توسعه مالی بر ردپای اکولوژی در ایران پرداخته شده است. نتایج نشان میدهد که تأثیر متغیرها بر ردپای اکولوژی به سطح آستانه مصرف انرژی اولیه (6/3 اگزاژول) بستگی دارد؛ و در دو رژیم پایین و بالاتر از این آستانه، مصرف انرژی و جهانیشدن بهطور مثبت و معناداری بر افزایش ردپای اکولوژی تأثیرگذار هستند، این اثرات در رژیم بالاتر از آستانه بهطور قابلتوجهی تشدید شده است. همچنین، رشد اقتصادی تنها در رژیم بالاتر از آستانه تأثیر معناداری بر افزایش ردپای اکولوژی دارد، که نشاندهنده تأثیرات منفی توسعه اقتصادی بر محیطزیست در مراحل پیشرفتهتر است. توسعه مالی نیز در هر دو رژیم تأثیر منفی و معناداری بر ردپای اکولوژی میگذارد، که حکایت از توانایی توسعه مالی در کاهش فشارهای محیطزیستی دارد. با اینحال، این اثرگذاری در رژیم پایینتر از آستانه قویتر است. بنابراین، نیاز است برنامههای مؤثری برای کاهش مصرف سوختهای فسیلی و ارتقای بهرهوری انرژی در مراحل بالاتر رشد اقتصادی تدوین شود تا فشارهای زیستمحیطی کاهش یابد.
