گسترش اینترنت و امکانات آن در دهه هفتاد در ایران، سبب ایجاد تحوالت مهمی در حوزۀ زبان و ادبیات فارسی گردید که پدید آمدن شیوههای نوینی چون: وبنوشتها و اَبَرداستانها در حوزۀ نثر و نیز پیدایش شعر دیجیتالی و گسترش یافتن شعرهای تصویری و دیداری در حوزۀ شعر از مهمترین این تغییرات به شمار میآید. همچنین فراگیرشدن استفاده از اینترنت، این فرصت را در اختیار مخاطبان عام قراردادهاست تا به ارائۀنظر و نقد آثار ادبی منتشر شده در فضای مجازی بپردازند که این خود سبب فراوانی و البته سطحی شدن نقدها در این فضا گردیدهاست. به طور کلی رشد فضای سایبر در جامعۀ ما از یک سو، شکلهای نوینی از طرح افکار ادبی را پیشِروی نویسندگان و شاعران قرار داده و امکان تعامل گستردهتر و سریعتری را میان خالق آثار ادبی و مخاطبان آنها فراهم نمودهاست؛ از سوی دیگر، شتابزدگی در نوشتن، سطحیشدن برخی از آثار و همچنین نقد آنها، ایرادهای نوشتاری و بیتوجهی به ویرایش نوشتهها و ... از جمله عیوبی است که گریبانگیر آثار منتشر شده در این فضا گردیدهاست. این پژوهش بر آن است تا به بررسی وجوه تأثیر فضای مجازی بر زبان و ادبیات فارسی معاصر پرداخته، فواید و کاستیهای آن را در چهار مقولۀ قواعد نوشتار، نظم، نثر و نقد ادبی بررسی نماید.
