از مهمترین درونمایههای شعر آیینی ایلام پرداختن به مدح و منقبت ائمۀ اطهار(علیهمالسلام) است. بسیاری از شاعران معاصر ایلامی به سبب گرایش به مذهب تشیع،همواره عشق و ارادت خود را به معصومین (علیهمالسلام) در لابهلای اشعارشان به زیبایی منعکس کردهاند. در این میان عرض ارادت و اظهار ادب به پیشگاه امام هشتم (ع) نمودچشمگیری داشته است. شاعران رضویسرای ایلامی بارگاه نورانی آن امام همام را ملجأآلام درونی خود یافته، با دیدی نوستالژیک از آن یادکردهاند. گاه آن حضرت را به شفاعت خوانده و گاه آرزوی زیارت آستانش را در دل نشاندهاند، گاه در غم شهادتش نالیده و گاه از فرخندگی میلادش به خود بالیدهاند و بدین گونه در اثبات حقانیت و ولایت وبیان ارزشهای والای امام، شعر خود را به زیور مدح ایشان آراستهاند. در این مقاله، نگاه این شاعران به آن امام همام با بررسی هفده مجموعۀ شعری به شیوۀ توصیفی- تحلیلی واکاوی شد. از یافتههای تحقیق حاضر آن است که مهمترین شاخصۀ شعری در بیان مضامین رضوی در شعر شاعران ایلامی، وجود بعد نوستالوژیک است که توانسته است اشتیاق شاعران به زیارت امام و غم دوری و غربت از آستان مقدس آن حضرت را به خوبی تداعی کند.
