گوتیک در ادبیات به سبک داستان‌نویسی اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم گفته می‌شود. ترس، وحشت، مرگ‌اندیشی، فضاهای وهم‌آلود، شخصیت‌های روان رنجور، مکان‌های مخوف، اتمسفری حاکی از رمز و راز و تعلیق، غلبه اندیشه مردسالاری، زنان مظلوم و قربانی، موجود یا هیولای گوتیکی، خرافه گرایی، وقوع حوادث اصلی در تاریکی و سکوت شب و... از مؤلفه‌های اصلی این سبک به شمار می‌آیند. اولین رمان گوتیک با عنوان قلعه اوترانتو در سال 1764 توسط هوراس والپول نوشته شد. بعد از او نویسندگانی چون مری شلی، برام استوکر، ادگار آلن‌پو، فرانتس کافکا، رابرت لویی استیونسون، دارن شان، ام برادون، گاستون لورو، اسکار وایلد، خواهران برونته و ... به این سبک روی آوردند. در ایران نیز برای نخستین بار صادق هدایت بوف کور را بر اساس مؤلفه‌های اصلی این ژانر نوشت. این سبک بعد از او توسط نویسندگانی چون بهرام صادقی، غلامحسین ساعدی، هوشنگ گلشیری، قاسم لاربن، رضا قاسمی، رضا جولایی، پیمان اسماعیلی و ... پی گرفته شد و آثار ارزشمندی بر مبنای تلفیق و جایگزینی مؤلفه‌های سبک گوتیک اروپایی و عناصر بومی داستان‌نویسی ایرانی به رشته تحریر درآمد. هدف این پژوهش بررسی تطبیقی شاخص‌ترین آثار ادبیات داستانی معاصر ایرانی و اروپایی از دیدگاه این مکتب و بیان وجوه اشتراک و افتراق آن‌هاست.
