هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی روابط بین محیط پژوهش آموزی، کیفیت تعامل استاد دانشجو و خودکارامدی پژوهش در قالب یک الگوی علّی انجام شده است. روش: روابط بین متغیّرها در قالب یک الگوی مفروض، به روش همبستگی از نوع الگویابی و در بین دانشجویان کارشناسی ارشد دانشگاههای دولتی شهر تهران ،» محیط پژوهشآموزی « مورد آزمون قرار گرفته است. نمونه معرفی مرکّب از 251 دانشجو، پرسشنامههای روا و پایا تحلیل « را پاسخ داده و دادههای حاصله با استفاده از » خودکارامدی پژوهش « و » کیفیت تعامل استاد راهنما دانشجو « تحلیل شدند. یافته ها: نتایج حاکی از آن است که الگوی پژوهش برازش کاملی با دادهها دارد. در این الگو، ،» مسیر اثر مستقیم محیط پژوهشآموزی بر کیفیت تعامل استاد راهنما دانشجو و خودکارامدی پژوهش و اثر غیر مستقیم آن بر خودکارامدی پژوهش، مثبت و معنادار است. نتیجه گیری: بر اساس یافته های پژوهش میتوان نتیجه گرفت که کیفیت تعامل استاد دانشجو یک میانجی مناسب در ارتباط بین محیط پژوهشآموزی و خودکارامدی پژوهش است
