علی یاسینی

پژوهش حاضر با هدف سنجش اثربخشی دوره آموزش مجازی از دیدگاه اساتید و دانشجویان دانشگاه تهران در سال 1392-1393 انجام گرفت. جامعه آماری را تمامی اساتید و دانشجویان آموزش مجازی دانشگاه تهران تشکیل داده و با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی تعداد 21 استاد و 226 دانشجو انتخاب گردیدند. جهت گردآوری اطلاعات از پرسشنامه (محقق ساخته) که یکی از ابزارهای رایج پژوهشی و روش مستقیم برای کسب داده های تحقیق می باشد، استفاده شده است. بر اساس مبانی نظری ابعاد هشتگانه‌ای برای سنجش اثربخشی دوره آموزش مجازی انتخاب گردید. داده ها با استفاده از نرم افزار spss تجزیه و تحلیل شد و یافته ها نشان داد که از نظر اساتید ابعاد محتوای دوره در حد مطلوب، فعالیت‌های یاددهی- یادگیری در حد متوسط، طراحی صفحات در حد متوسط، سازماندهی مواد آموزشی در حد مطلوب، بازخورد ارایه شده در حد متوسط، انعطاف پذیری در حد مطلوب، حجم کاری درحد مطلوب، و کمک رسانی به دانشجویان درحد متوسط، اثربخش بوده است. بطور کلی از نظر اساتید اثربخشی دوره آموزش مجازی، مطلوب بوده است. همچنین از نظر دانشجویان در دوره آموزش مجازی برگزار شده، اثربخشی محتوای دوره آموزشی در حد مطلوب، فعالیت‌های یاددهی‌‌یادگیری در حد نامطلوب، طراحی صفحات در حد مطلوب، سازماندهی مواد آموزشی درحد متوسط، بازخورد ارایه شده در حد متوسط، انعطاف پذیری درحد متوسط، و کمک رسانی به دانشجویان در حد نامطلوب بوده است. بطور کلی از نظردانشجویان اثربخشی دوره‌ی آموزش مجازی نامطلوب بوده است.