از نگاه قرآن کریم، یکی از مظاهر ویژه سلامت اجتماعی، الگوی صحیح راهرفتن است. حالاتی که فرد راهرونده در حین راهرفتن بر نفس و یا جوارح خود عارض میسازد، مسائل دقیق و گستردهای را پیرامون تأثیر و تأثّرات مثبت و منفیِ فردی و یا اجتماعی برجای میگذارد که شایستۀ بررسی است. این پژوهش با تمرکز بر روی آیات قرآنکریم و کتب روایی اربعه و تحلیلهای بنیادین روانشناختی، آموزههای تربیّتی راهرفتن را از جوانب مختلف، ارزیابی نموده است. بررسی تربیّتی بحث حاضر، ضرورت تفکیک جوانب مختلف مسأله به حالات ظاهری و حالات باطنی راهرفتن، ملزومات راهرفتن و راهرفتن به سوی اماکن مقدس را مقتضی است. تکیه بر سفارشاتی نظیر «اعتدال در راهرفتن» با هدف عقلانیّت در تعاملات اجتماعی و پرهیز از هرگونه افراط و تفریط در مظاهر آن؛ و «داشتن آرامش و وقار در راهرفتن» که از صفات عبادالرحمن است از یکسو؛ و «نهی از راهرفتن متکبّرانه» با هدف نهادینهکردن هنجارهای سالم در اجتماع و احترام متقابل، از مهمترین جلوههای ظاهری و باطنی راهرفتن هستند. همچنین در این پژوهش با بررسی احادیث مختلف، دلایل تأکید معصومین بر راهرفتن به سمت اماکن مقدّسه و سایر ملزومات راهرفتن، مورد بررسی قرار گرفته است.
