این پژوهش ارث مردگان دستهجمعی در یک حادثه و معلوم نبودن تاریخ فوت هریک از آنان ازنظر فقه امامیه و نظام حقوقی ایران، مصر و عراق را موردبررسی قرار داده است. در فقه امامیه، شرط توارث، حیات وارث ولو یک لحظه پس از فوت مورث است و باقی موارد، یعنی زمانی که چند نفر همزمان فوت شده باشند، میانشان توارث نخواهد بود، در این میان حکم توارث میان غرقشدگان و زیر آوار ماندگان، خلاف اصل فوق یعنی حیات وارث، پس از فوت مورث است. طبق این حکم افرادی که به سبب غرق یا هدم فوت شده باشند و اقتران یا تقدم و تأخر زمان فوت هیچیک مشخص نباشد توارث برقرار است. با توجه به اهمیت دایره شمول ورثه و با در نظر داشتن حقوق عامه مردم، پژوهش حاضر از طریق مراجعه به متون فقهی و گردآوری نظرات فقهای امامیه و نظرات حقوقدانان با رویکردی توصیفی تحلیلی به رشته تحریر درآمده و به تبیین جامعیت یا عدم تسری حکم فوق به موارد مشابه آن، پرداخته است
