نفی بأس از جملهی تعبیرات پرکاربرد در منابع روایی است. مشهور فقهای امامیه، مفهوم نفی بأس را، در فرض تجرد از قرائن، جواز و نفی تحریم دانستهاند و اثبات بأس را مفید مطلق مبغوضیت و معنایی اعمّ از تحریم و کراهت برشمردهاند. واکاوی مفهوم بأس و دقت در کاربستهای قرآنی و روایی آن نشان میدهد که استعمال این مادهی لغوی در حوزهی تشریع، متناسب با مفهوم عذاب و عقاب است و به تبع این تناسب، بایستی، به اتخاذ رویکردی نو دربارهی این مفهوم پرداخت. به نظر میرسد مدلول نفی بأس، نفی تحریم و اثبات آن، اثبات تحریم است و دلالت اثبات بأس بر فساد، در گرو پذیرش استلزام فساد از تحریم مستفاد از آن است. به عبارت دیگر، اثبات بأس، بالمطابقه دلالتی بر فساد ندارد و استفادهی فساد از آن منوط به پذیرش ملازمهی نهی و فساد است که مشهور علمای اصول در عبادات آن را پذیرفتهاند و در معاملات از قبول آن سر باز زدهاند. در این پژوهش به روش توصیفی تحلیلی به بررسی مفاد این تعبیر پرداخته شده و سعی بر آن بوده است که با ارائهی رویکردی مستدل درباره مفهوم نفی بأس، به رفع پارهای از تعارضات روایی پرداخته شود.
