مصلحت به معنای جلب منفعت و دفع مضرت در مقابل مفسده و فساد قرار گرفته است. مصلحت یکی ازشالوده های مهم فقه و اصول اسلامی است که گسترده ای از مضامین در رابطه با مسائل سیاسی و حکومتی فردی و اجتماعی می باشد. در این رابطه بین مذهب شیعه واهل سنت اختلاف نظر وجود دارد. مصلحت ازدیدگاه بسیاری از فقهاء اهل سنت دلیلی برای استنباط احکام شرعی است. هدف از این پژوهش بررسی فقهی - اصولی مصلحت از دیدگاه فریقین و مقایسه جایگاه مصلحت در فقه امامیه و اهل سنت است. در این مجال به درجه بندی مصلحت از دیدگاه فقها و اصولیین فریقین و ویژگی های مصالح مرسله پرداخته شده است. در فقه شیعه تبعیت احکام از مصالح و مفاسد جایگاه عرف و نقش زمان و مکان در استنباط احکام مورد توجه قرار گرفته است. در این پژوهش سعی شده است که موارد اختلاف فقهی و اصولی مصلحت ازدیدگاه فریقین در دو محور مورد بررسی قرار گیرد. یکی مصلحت به عنوان پایه ی جعل وتشریع احکام شرعی و دیگری جایگاه مصلحت در استنباط احکام شرعی و در ادامه دلایل موافقان و مخالفان، حجیت مصالح مرسله مورد توجه قرار داده شده است. در آخر به کاربست مصلحت در نظام جموری اسلامی پرداخته شده است. به هر روی نگارنده ی پژوهش در جهت شناساندن و بررسی مصلحت فقهی اصولی از دیدگاه فریقین و کاربست آن در نظام جموری اسلامی به این موضوع با روش تحلیلی و توصیفی و گرد آوری مطالب از طریق فیش برداری همت گماشته و از اقیانوس بی پایان موضوع مورد بحث تنها به جرعه ای اکتفا کرده است.
