مفهوم دین و دینداری به دلیل اهمیت آنها در زندگی انسان، از دیر باز مورد توجه بسیاری از اندیشمندان و دینپژوهان قرار گرفته است. مطالعات انجام شده در حوزه دین و دینداری را میتوان شامل پیمایشهای کمی در خصوص سنجش میزان دینداری کنشگران و ارتباط متقابل آن با متغیرهای مختلف، مطالعات کمی و کیفی در رابطه با انواع سنخهای دینداری و مطالعات اسنادی در خصوص تحولات دینداری در ایران تقسیم بندی نمود. مهمترین خلاء موجود در این مطالعات ، توجه اندک پژوهشگران به مفاهیم اساسی و بومی سازی آنهاست. یکی از این مفاهیم اساسی ، سرمایهی دینی است که مورد کم توجهی قرار گرفته است. در این مقاله تلاش شده تا با روش اسنادی، نخست به تبار شناسی مفهوم سرمایهی دینی از نظر اندیشمندان مختلف پرداخته و آنگاه به تدوین مولفههای بومی شده سرمایهی دینی متناسب با جامعهی ایران اقدام و در پایان تعریفی ایرانی از سرمایهی دینی ارایه گردد.
