«سنخ شناسی»یکی از روش های تبیین مباحث در علوم مختلف است که از آن به طور گسترده در قرآن کریم استفاده شده است. در این پژوهش به روش توصیفی_ تحلیلی «مبانی» و «اصولی» که قرآن کریم بر اساس آن ها سنخ ها را تعریف و از یکدیگر متمایز کرده، بررسی شده است. قرآن کریم در گونه سازی چهار مبنای اساسی دارد. مبنای سنخ شناسی فرهنگی، حاکمیت ارزش های توحیدی و دوری از سنت گرایی (تبعیت از گذشتگان) است. سنخ های اجتماعی، بر مبنای نظارت اجتماعی و عدم بی تفاوتی افراد نسبت به یکدیگر بنا شده است. همچنین مبنای سنخ شناسی سیاسی، «قدرت» و «هجرت» است و سنخ های اقتصادی، بر مبانی «انصاف در توزیع» و «اعتدال در مصرف» تبیین شده است. در سنخ شناسی تمایزها بیشتر آشکار می گردد. به همین دلیل قرآن کریم به منظور دستیابی به «شناخت» بیشتر مخاطبان، روش طبقه بندی و گونه شناسی را برگزیده است.
