دین هنگام دگردیسی از صورت الهی به صورت انسانی متلوّن و متنوّع میشود و در قالبهای جدیدی به نام سنخهای دینداری ظهور میکند. این مقاله بر آن است تا با بهره گیری از روش تحلیل محتوای کیفی به مطالعه ی یکی از جلوه های دینداری در قرآن کریم به نام خودمحوری، در قالب سه مؤلفه؛ عدم سیادت دین، توجیه و گزینش بپردازد. یافته های به دست آمده مؤید آن است که فرد دیندار با عملکردهایی از جمله ارجح دانستن تشخیص خود بر تشخیص مرجع های دینی، توجیه عملکردهای خودمحورانه و برخوردهای گزینشی و انتخابی، قسمتی از مسیر دینداری را بدون راهنما طی میکند. این عملکرد موجب آسیب رسانی به حیات فردی و اجتماعی دین میشود. زیرا این افراد از یک سو به خاطر عدم درکی جامع از دین، مسیر دینداری را همراه با خطا می پیمایند، و از سویی دیگر با ظهور این درکهای ناقص در فضای عمومی اجتماع، موجودیّت و موضوعیّت کامل دین خدشه دار میگردد و زمینه برای تحزّب و فرقه گرایی به وجود می آید. نتیجه اینکه دینداری خودمحور سیادت دین را در متن زندگی انسان به حاشیه میراند و در تقابل با مبنایی ترین مبحث دینداری در قرآن کریم یعنی «تسلیم» قرار دارد.
