تردید، یکی از مهمترین عوامل مدل تغییر نظام ترجیحات مردم است. این تردید، ریشه در تعارض سازمان یافتهای دارد که در سطوح مختلف خُرد و کلان جامعه خود را نشان داده است. در سطح دولت باید به تعارض اظهارات وزیر بهداشت و ریاست جمهور اشاره کرد. وزیر بهداشت، هفتۀ پیش رو را هفتهی پیک (حداکثر) کرونا اعلام نمود و ریاست جمهور، هفتۀ کم شدن موج کرونا در جامعه دانست. وزیر امور خارجه، میلیونها ماسک به کشور چین هدیه میدهد و وزیر بهداشت از کمبود ماسک در جامعه سخن میگوید. مسئولین از واردات ملزومات پزشکی میگویند و وزیر بهداشت از شبکۀ فرصت طلب و بیانصافی یاد میکند که در توزیع عادلانه کالاهای پزشکی تولید و خریداری شده خلل جدی ایجاد نموده اند. تعارض به مناسبات میان متخصصان نیز رخنه کرده است. از یک سو شاهد حضور پزشکان فوق تخصصی هستیم که بدون ماسک بر بستر بیماران کرونایی حاضر میشوند و وضعیت را کنترل شده و عادی جلوه میدهند و از سویی دیگر با اظهار نظر متخصصانی مواجهایم که این حرکت را نمایشی تلقی کرده و همسو با پروتکلهای پزشکی نمیدانند. در برخی از بیمارستانها نیز از یک سو شاهد تشخیص برخی از پزشکان، بر مثبت بودن کرونا در بعضی از بیماران بستری شده هستیم و از سویی دیگر، با انکار این موضوع از سوی مسئولین بخش مواجهایم.
