بهروز سپیدنامه

اخیراً پروفسور آلدریچ به سازمان بهداشت جهانی پیشنهاد کرده که به جای اصطلاح «فاصله اجتماعی» (social distancing) از اصطلاح «فاصله فیزیکی» (physical distancing) بهره گرفته شود و استدلال کرده که: ما به همبستگی‌های اجتماعی نیازمندیم و تنها از نظر فیزیکی از هم فاصله می‌گیریم سازمان بهداشت جهانی نیز این پیشنهاد را پذیرفت. انتقاد پروفسور آلدریچ تا حدودی درست است، چون اصطلاح «فاصله اجتماعی» به احساس تفاوت منزلتی بین طبقات یا اقشار اجتماعی اطلاق می شود که ممکن است به واگرایی هم منجر بشود. فاصلۀ اجتماعی به معنای شکافی است عینی که فقدان یا ندرت تماس را می رساند و موجب دوری انسان‌ها، گروه‌ها و طبقات را از یکدیگر از دیدگاه جامعه‌شناسی فراهم می‌سازد. از طرف دیگر، فاصلۀ اجتماعی به معنای حالتی ذهنی است که موجب خودداری از ایجاد مناسباتی با دیگر مقولات اجتماعی و قبول فاصله‌ای با آنان می‌شود (ساروخانی، 1366: 352). فاصلۀ اجتماعی به میزان جدایی بین افراد یا گروه‌ها از نظر درجه‌ی احساس صمیمیت و هم حسی برای ارزش‌ها و آرمان‌ها گفته می‌شود. فاصلۀ اجتماعی میزان قابلیت دسترسی، احساس جدایی و تمایل افراد به در آمیختن با یک گروه اجتماعی و غیره را نشان می‌دهد (میرزایی، 1393: 780). اما پیشنهاد ایشان در «به گزینی» محل بحث است چون «ادوارد تی هال»، اصطلاح «فاصله فیزیکی» را برای مرزبندی هایی به کار می برد که مردم برای حفظ حریم شخصی خود از آن ها استفاده می کنند نظیر چیدن کتاب ها در سالن مطالعه بین خود و دیگری که حدفاصلی ایجاد کرده باشیم. در ادامه مطلب به نظر ادوارد تی هال خواهیم پرداخت