پدیدهی مزاحمتهای خیابانی علیه زنان به شیوههای کلامی و غیرکلامی انجام میپذیرد. شیوهی کلامی این نوع از مزاحمت را متلک میگویند. زنان جامعه در طول زندگی خود در معرض متلک پراکنی بودهاند. هدف این پژوهش مطالعهی تجربهی زیستهی دختران دانشجوی دانشگاه ایلام از متلک شنیدن است. با توجه به ماهیت برساختی پدیدهی مورد مطالعه، پارادایم تحقیق کیفی و روش آن پدیدارشناسی میباشد. تعداد اطلاعرسانها به استناد اصل اشباع نظری 31 نفر تعیین گردید که از طریق مصاحبه نیمهساختمند تجارب زیستهی آنان ثبت و ضبط گردید. استراتژی توصیف دادهها از طریق فرایند کدگذاری و مقولهبندی انجام پذیرفت. یافتههای پژوهش مؤید آنند که: دلالت معنایی اطلاعرسانها از متلک متفاوت است و غالباً در اشکال احساس بیتفاوتی، احساس ناراحتی، واکنش متناسب با نوع متلک، احساس خوشایند واحساس کنجکاوی نمود مییابد. مهمترین راهبرد متلکگویان استراتژی موقعیتی و ارتباط کلامی است. مهمترین واکنش اطلاعرسانها به متلک، سکوت، پاسخ، استمرار و اصرار است. اطلاعرسانها در خصوص ارتباط فضا و کنش متلکگویانه، دو فضا را از یکدیگر تمایز دانستهاند. یکی فضای عمومی که آلوده به متلکگویی است و دیگر فضای دانشگاه که پیراسته از کنش یاد شده است. مهمترین سنخهای متلک عبارتند از: تحقیر، تمجید، تمسخر، حالات و درخواست. مهمترین پیشرانهای متلکگویان انگیزههای شخصی و مسایل روحی-روانی و فرهنگی است. جهتگیری متلک نیز معمولاً مردانه- زنانه است. متلکگویی کنشی سرشار از تنوع و تکثر است که نمیتوان الگویی خاص برای آن ترسیم نمود. متلکگویان افرادی همهچیز خوارند که انواع آزارهای کلامی را متوجه انواع دختران با پوششهای مختلف مینمایند. برای دلالت معنایی دختران و واکنش آنان نیز نمیتوان قاعدهای خاص در نظر گرفت اما غالباً دختران برساخت شدن به عنوان سوژه جنسی را نمی پسندند.
