شادکامی حالتی عاطفی است که با احساس شادی و رضایت مندی مشخص می شود و علی رغم تکثر معانی اغلب به عنوان احساسات مثبت و رضایت از زندگی توصیف می شود. نشاط اجتماعی از جمله مقولاتی است که با دلالت های متفاوتی مواجه است و بر ساخت معنایی افراد از ان یکسان نمی باشد. هدف این مطالعه درک معنایی شاد کامی زنان و مردان ایوانی بالای 18 سال می باشد. با توجه به ماهیت برساختی پدیده مورد مطالعه، پارادایم تحقیق کیفی و به منظور مطالعه تجربۀ زیستۀ اطلاع رسانها از روش پدیدارشناسی استعلایی یا تجربی استفاده شده است. جامعۀ هدف شامل شهروندان ایوانی بالای 18 سال است که از بین آن 27 نفر انتخاب و برمبنای اصل اشباع نظری، کفایت و بسندگی نمونهگیری محرز گشت. ابزار گردآوری اطلاعات، مصاحبه نیمه ساختار یافته است. یافته های پژوهشی مؤید آنند که مهم ترین دلالت معنایی اطلاع رسان ها از شادکامی، سرمایه اجتماعی است. آنان شادکامی را در دو بعد عینی (بیرونی) و ذهنی (درونی) دانسته اند. بعد عینی شامل مظاهر بیرونی نشاط و بعد ذهنی شامل درک و تفسیر آن است. مهم ترین یادمانه شادکامی (نوستالوژی) ازمنظر اطلاع رسان ها، خاطرات گذشته است. آنان تأثیرگذارترین کارگزاران ایجاد نشاط و شادکامی را دولت دانسته اند . مرگ آگاهی، عدم نوع دوستی، محرومیت های اقتصادی و محدودیت های عرفی و محیطی موانع و تهدیدات نشاط آفرینی اند و امید و شوق زندگی، علایق و سلایق شغلی و ذوقی و خانواده، فرصت های ایجاد آن. مشارکت کنندگان شادکامی خود را درکارکردن، گشت و گذار، ورزش، فعالیت های ذوقی، صله رحم و نشاط آفرینی جمعی دانسته اند.
