چکیده هدف اصلی این مطالعه بررسی کارایی نظام مالیاتی ایران به وسیله دو شاخص شناوری و کشش مالیاتی است. بدین منظور با بکارگیری دادههای درآمد مالیاتی و پایه مالیاتی مربوط به انواع مالیاتهای مستقیم و غیرمستقیم طی دوره 1393-1359، در ابتدا شناوری با استفاده از مدل ARDL و الگوی ECM برآورد شد، سپس با لحاظ متغیر جانشین برای سیاست مالیاتی و با استفاده از یک مدل غیرخطی کشش مالیاتی تخمین زده شد. در نهایت، حساسیت تخمینهای شناوری به تورم و رکود و رونق اقتصادی بررسی شد. نتایج نشان میدهد که در بلندمدت شناوری و کشش انواع مالیاتها تقریباً برابر هستند. اما در کوتاهمدت کشش بالاتر از شناوری است. بر این اساس سیاستهای مالیاتی اتخاذ شده نقش چندانی در افزایش درآمدهای مالیاتی نداشته، و افزایش درآمدهای مالیاتی تنها ناشی از رشد پایه مالیاتی است. همچنین نتایج نشان میدهد تورم تنها در کوتاهمدت بر مقادیر شناوری اثر داشته، و شناوری بلندمدت مستقل از تغییرات تورم است. به علاوه مالیاتهای مستقیم نسبت به دورههای رکود و رونق انعطافپذیری ندارند، و صرفاً مالیات بر کالاها و خدمات دارای رفتار موافق با دوره رکود و رونق است.
