این پژوهش به بررسی تأثیر توسعه زیرساختهای پایدار بر کاهش فقر در ایران طی دوره زمانی 1375 تا 1402 میپردازد. با توجه به چالش فقر و ضرورت حرکت به سمت توسعه پایدار، این مطالعه در پی پاسخ به این پرسش است که آیا سرمایهگذاری در زیرساختها پایدار میتواند به عنوان یک راهبرد مؤثر برای کاهش فقر در ایران عمل کند یا خیر. به منظور بررسی رابطه بین متغیرها، با استفاده از روش خودرگرسیونی با وقفههای توزیعی (ARDL)، رابطه بلندمدت و کوتاهمدت بین متغیرها مورد بررسی قرار گرفته است. یافتههای تحقیق حاکی از آن است که توسعه زیرساختهای پایدار هم در کوتاه مدت هم بلند مدت تأثیر آماری منفی و معناداری بر فقر در ایران دارد، رشد اقتصادی در بلند مدت، تاثیر منفی و معنادار و در کوتاه مدت تاثیر مثبت و معناداری بر فقر دارد، نرخ تورم در بلندمدت تاثیر منفی و معنادار و در کوتاه مدت تاثیر مثبت و معنادار بر فقر دارد و حاکمیت خوب در بلندمدت تاثیر منفی و بی معنی و در کوتاه مدت تاثیر مثبت و معناداری بر فقر دارد. این مطالعه نتیجه میگیرد که تداوم و تعمیق در سرمایهگذاری زیرساختهای پایدار میتواند به عنوان یک محرک کلیدی در راهبردهای ملی کاهش فقر و تحقق اهداف توسعه پایدار در ایران مورد توجه جدی سیاستگذاران قرار گیرد.
