بهره برداری از مرغان بومی در بخش های مهم اقتصادی برای دهقانان روستایی به عنوان منبع درآمد و به عنوان وسیله ای جهت تضمین امنیت غذایی در جوامع محفوظ نشده است. با این حال، این نوع بهره برداری به شیوه ای سنتی و با فنون مختلف و با حداقل مدیریت و بدون برنامه های مناسب جهت دفع انگل انجام می شود و منجر به تولید کم و مرگ بیشتر حیوانات می گردد. در این مطالعه شناسایی مهم ترین انگل ها که به مرغان بومی در استان ایلام سرایت می کنند، انجام می شود. مواد و روش ها: پژوهش در مجموع با 600 مرغ بومی انجام شد. آزمایش از طریق مدفوع با فلوتاسیون و با ZnSo4 و Sloss غیر مستقیم اصلاح و شناسایی آندوپارازیت ها انجام شد. علاوه براین، عمل نکروپسی صرفاً به صورت تصادفی در 11 % از مرغان صورت گرفت. تشخیص انگل های خونی توسط آزمایش میکروسکوپی گسترش خون با رنگ آمیزی با گیمسا و برای تشخیص انگل های خارجی با عمل تراشیدن سطح بدن و با گلیسرین به عنوان محافظ استفاده شد. 45% پرهای مرغان به عنوان نمونه جمع آوری شد و شناسایی شرایط بهداشتی و شیوه های مدیریت مورد استفاده کشاورزان نیز بررسی شد. نتایج: گونه های مختلف گونه Eimeria ، با نسبت بالایی (4/67%) و همینطور نماتودی به نام Heterakis gallinarum (9/34%) و سستودی به نام Hymenolepis با نسبت (6/18%) شناسایی شدند. در میان کنه ها Ornithonyssus sylvarium با نسبت 24% و Cnemidocoptes mutans با 21% جنس های بیشتری هستند که حضور دارند. در یافته های خود، شکل های بالغ هتراکیس و هیمنولپسیس دیده شد. نتیجه گیری: بنابراین ارتباطی مستقیم بین حضور عوامل انگلی با فقدان شرلیط بهداشتی و تغذیه ای وجود دارد و نیز فقدان استراتژی مناسب برای نابودی انگل ها است.
