سم کنه کش بخشی از استراتژی کنترل کنه در مرغان بومی و مزارع پرورش طیور هستند و باید همراه با اقداماتی برای کاهش زیستگاه کنه ها استفاده شوند. استفاده زیاد از کنه کش های عصبی باعث ظهور جمعیت کنه های مقاوم در برابر این ترکیبات شده است. علاوه بر مقاومت کنه های عنکبوتی و از بین بردن شکارچیان آنها، به عنوان دلایل اصلی، شیوع کنه ها تحت تأثیر اثرات کشنده سموم دفع آفات بر رفتار و فیزیولوژی آفات و یا شکارچیان گسترش یافته و نیاز به استفاده از سموم کنه کش را افزایش داده است. کنه ها ناقلین تعداد زیادی از ارگانیسم های بیماریزا هستند به همین دلیل بسیاری از مواد شیمیایی برای کنترل کنه ها تولید شده اند. کنه کش ها اغلب به صورت تماسی عمل می کنند و به راحتی از محیط شسته نمی شوند. بنابراین اگر به طور صحیح و متفکرانه به کار گرفته شوند از آلودگی محیط های آبزی جلوگیری کرده و خطرات زیست محیطی آنها به حداقل می رسد. با این وجود، تمام آفت کش های مصنوعی دارای یک سری موارد منفی جدی هستند و در هنگام استفاده از آنها باید مزایا، معایب و هزینه ها را مقایسه کرد. (Roque E, 2015) 60 قطعه مرغ بومی تخم گذار در یک منطقه از کرمانشاه با سابقه ی آلودگی انگل خارجی انتخاب و به صورت جداگانه جهت طبقه بندی و شناسایی پای آنها نواربندی شدند. از تمام مرغ ها نمونه برداری شدند و 5 عدد پر از نواحی زیر بدن آنها کنده و در کاغذ تمیز گذاشته شدند: از جمله سر، پشت بدن، بال ها، ناحیه کلوآکا، قسمت قدامی ران و ناحیه سینه و تشخیص بر اساس PNO 04-04 (رویه های عملیاتی نظارتی) از آزمایشگاه های تحقیقات و تشخیص پرندگان بین المللی با در نظر گرفتن شاخص های زیر نشان داده شدند که در جدول 1 رویت می گردد. در ضمن از پرندگان مبتلا نمونه برداری خون گرفته شد و شمارش اریتروسیتی و گلبول های سفید مورد مطالعه قرار گرفت، همچنین از بافت پوست آسیب دیده نمونه گرفته شد و اپیدرمیس نیز مورد مطالعه میکروسکوپی قرار گرفت.
