پلهاَی بتن مسلح با پایههای میانی قابی شکل مجزاٍ ازعرشه از متداولترین پلهای بزرگراهی می باشند. در پلهای با پایه قابی معمولا سیستم باربر جانبی، عملکرد قابی پایههای آن میباشد. وجود نقص در جزئیاتبندی و یا طراحی در ستونها، سرستونها و یا اتصالات تیر-ستون از مدهای خرابی اصلی در این پایهها میباشد. امروزه در فلسفه طراحی لرزهای در آییننامههای طراحی پلها میبایست المانهای که مستقیم روسازه و و یا بار روسازه را منتقل میکنند ضرورتاً الاستیک باقی بمانند تا علاوه بر این که امکان بازدید وتعمیر پس از زلزله فراهم آید، مفاصل پلاستیک در ستونها تشکیل گردد. لیکن پلهای موجود به جهت وجود نقائص انتظار میرود نه تنها این نوع الملنها الاستیک باق نمانند، خسارات قابل توجهی نیز در نواحی اتصال تجربه نمایند. در تحقیق حاضر به این منظور یک نمونه چهار ستونه مقیاس شده بر اساس متوسط ساخت مربوط به دهه قبل از 1370 در ازمایشگاه مورد آزمایش رفت و برگشتی معکوس شونده قرار گرفته تا رفتار اتصال شناسائی گردد و سپس یک روش بهسازی پیشنهادی بر اساس افزایش ظرفیت تنشهای کششی اصلی(ظرفیت برشی) ارایه می گردد و ایده ارایه شده مورد آزمایش مجدد قرار میگیرد. نتایج حاصل از آزمایشات نشان داد طرح پیشنهادی به خوبی قابلیت اصلاح رفتار اتصالات را دارد.
