زمینلرزه یکی از پدیدههای طبیعی است که باعث ایجاد تنش دراعضا مختلف سازههای گوناگون میشود. بخشی از این تنشها که حاصل نیروی زلزله است، به وسیله میرایی و سختی ذاتی سازه تحمل میشوند و انرژی وارد شده به سازه به این وسیله مستهلک میگردند. اگر مقادیر این نیرو و در ادامه، اندازه و شدت تنشها افزایش پیدا کنند، میرایی و سختی سازه دیگر جوابگوی آن نبوده و گاها باعث ایجاد خرابی و تغییرشکلهای ماندگار میشوند. مقصود از این پژوهش بررسی عملکرد میراگرهای غیرفعال TMDI و فعال ATMD در سازه بتن آرمه 10 طبقه تحت تحریکهای لرزهای نزدیک به گسل است. میراگرهای TMDI از یک میراگر TMD سنتی و یک جزء به نام اینرتر تشکیل شده است که این وسیله ضعف میراگر TMD را در مسائل مربوط به جرم برطرف میکند. در این پژوهش به بررسی تاثیر دو میراگر ATMD و TMDI در کاهش پاسخ تغییر مکان ساختمان بتن آرمه پرداخته شده است. با توجه به نتایج پژوهش حاضر بیشترین کاهش تغییرمکان جانبی سازه بتن آرمه با استفاده از TMDI و اتصال اینرتر به طبقه پنجم در حدود 55 % و برای میراگر فعال ATMD این درصد کاهش در حدود 40 % میباشد.
