این پژوهش با هدف بررسی تاثیر تراکم و کود فسفره بر خصوصیات آگروفیزیولوژیک ارقام محلی و ماهور جو در اقلیم ایوان در فصل زراعی 1401-1402 انجام شد. آزمایش بهصورت کرتهای خرد شده (اسپلیت پلات) در قالب طرح پایه بلوکهای کامل تصادفی با 3 تکرار اجرا شد. تیمار اصلی شامل ارقام جو محلی و رقم جدید ماهور بود. تیمار فرعی نیز شامل عامل کود فسفاته در 3 سطح عدم مصرف (شاهد)، فسفات بارور 2 و سوپرفسفات تریپل؛ و عامل تراکم کاشت در 3 سطح 15، 20 و 25 سانتیمتر بین خطوط بود. پردازش و طبقهبندی اطلاعات استخراجشده با استفاده از نرمافزار Excel و تجزیه دادهها با استفاده از نرم افزار SAS نسخه 9 انجام و مقایسه میانگینها با روش حداقل تفاوت معنیدار (LSD) در سطح 5 درصد محاسبه گردید. یافته های تحقیق حاضر نشان داد که در رقم ماهور و مصرف سوپرفسفات تریپل، عملکرد دانه به مقدار 4/2470 کیلوگرم در هکتار حاصل شد ولی اختلاف معنی داری با مصرف فسفات بارور 2 نداشت. کمترین عملکرد دانه نیز در رقم محلی و عدم مصرف کود به مقدار 7/1445 کیلوگرم در هکتار به دست آمد و اختلاف معنی داری با تیمارهای دیگر داشت. همچنین در رقم محلی بیشترین عملکرد دانه با مصرف فسفات بارور 2 به مقدار 1891 کیلوگرم در هکتار حاصل شد که بیشتر از مصرف سوپر فسفات تریپل بود. در تراکم بوته 20 سانتیمتر فاصله خطوط و مصرف سوپرفسفات تریپل بیشترین عملکرد دانه به مقدار 2/2500 کیلوگرم در هکتار حاصل شد و اختلاف معنی داری با فسفات بارور 2 نداشت. کمترین عملکرد دانه در تیمار در تراکم 15 سانتیمتر فاصله خطوط و عدم مصرف کود (شاهد) به مقدار 8/1527 کیلوگرم در هکتار به دست آمد. بطور کلی در تراکم 20 سانتیمتر فاصله خطوط عملکرد دانهی بیشتری نسبت به تیمار 25 و 15 سانتیمتر فاصله خطوط حاصل شد. بطور کلی استفاده از رقم ماهور و تراکم متوسط 20 سانتیمتر فاصله خطوط منجر به افزایش عملکرد دانه شد. همچنین کود سوپرفسفات ترپیل نیز منجر به افزایش عملکرد شد اما تفاوت معنی داری با فسفات بارور نداشت، این بدان معناست که میتوان با مصرف کود بیولوژیک عملکردی نزدیک به مصرف کود شیمیایی تولید کرد که در پایداری محیط زیست بسیار مهم است.
