یکی از مهمترین پیامدهای جنگ، بُعد اسارت و بهدنبال آن بحث نگهداری اسرای جنگی است. پیامدی که یکی از مسائل مهم را در جنگ ایران و عراق رقم زد. در این میان کنوانسیونهای چهارگانه ژنو 1949و پروتکلهای الحاقی1977 در تعاملات بینالمللی، مبنای ارزیابی رفتار دولتها با اسراء جنگی میباشند. کنوانسیون سوم این مجموعه به صورت مستقیم اختصاص به اسراء جنگی دارد. باتوجه به اهمیت این موضوع در جنگ تحمیلی پژوهش حاضر سعی دارد با استفاده از روش توصیفی و بهرهگیری از منابع کتابخانهای، اینترنتی و مصاحبهای ماهیت رفتار جمهوری اسلامی ایران را در قبال اسیران جنگی عراقی حاضر در اردوگاههای ایران براساس کنوانسیون بین المللی سوم ژنو مورد بررسی قرار دهد. یافتههای پژوهش نشان میدهد: پیامدهای رفتار مقامات ایرانی با اسرای جنگی عراقی از قبیل جذب گروهی از آنان به دین اسلام، پناهندگی و عدم فرار از اردوگاهها و... نشان از تلاش و پایبندی ایرانیها به اصول کنوانسیون سوم ژنو می-باشد. آنان در این رابطه با تدوین آئیننامهای داخلی، به اتخاذ روشها و شیوههای خاصی در برخورد با اسرا پرداختند و بدین وسیله حتی در مواردی فراتر از اصول ذکر شده در کنوانسیون ژنو عمل کردند.
