نیروهای نهضت آزادی پس از رکود طولانی مدت فعالیت سیاسی، در چند ماهۀ منتهی به پیروزی انقلاب اسلامی به تغییر در روند مبارزاتی خویش روی آوردند. رفتاری که واکاوی آن توجه پژوهشگران حوزۀ مطالعات تاریخ انقلاب اسلامی را بهخود جلب کرده است. این تغییر رفتار درکنار عملکرد نهضت آزادی در این برهۀ سرنوشتساز موضوعی است که پژوهش حاضر ضمن بهرهگیری از منابع کتابخانهای و اسنادی با رویکردی تاریخی و روشی توصیفی درصدد مطالعۀ آن است. این مقاله درصدد است تا ضمن ارزیابی عملکرد این نیروها در اوج تحولات انقلابی، به این پرسش پاسخدهد که؛ چرا نیروهای ملی-مذهبی بهرغم روند مبارزات پارلمانی گذشتۀ خویش در اوج تحولات انقلابی بههمراهی با انقلابیون مذهبی به رهبری امام خمینی پرداختند؟ یافتههای پژوهش نشان میدهد: این نیروها در سیر حوادث آن روزها با آگاهی از ناکارآمدی رویکرد مبارزاتی خویش در فضای تازه و باتوجه به سازشناپذیری رهبری نهضت در مخالفت با حکومت پهلوی و براندازی آن، در نهایت برخلاف رویۀ مبارزاتی خویش سیاست همگرایانهای را با انقلابیون مذهبی اتخاذ نمودند.
