فرشید فتاح نیا

در آزمایش حاضر تأثیر بایولیز‌سولفات در مقایسه با لیزین‌هیدروکلراید بر عملکرد، پاسخ‌‌ایمنی، فراسنجه‌های خونی و استخوانی جوجه‌های گوشتی مورد مقایسه قرار گرفت. تعداد 200 قطعه جوجه گوشتی سویه راس-308 (مخلوط مساوی نر و ماده) در قالب طرح کاملاً تصادفی به پنج تیمار دارای پنج تکرار و 8 قطعه در هر تکرار اختصاص داده شد. تیمارهای آزمایشی عبارت بودند از: 1) 100 درصد لیزین مکمل جیره از ال-لیزین‌هیدروکلراید تامین شد (جیره پایه یا شاهد)، 2) 75 درصد لیزین مکمل جیره توسط ال-لیزین‌هیدروکلراید و 25 درصد توسط بایولیز‌سولفات تامین شد، 3) 50 درصد لیزین مکمل جیره توسط ال-لیزین‌هیدروکلراید و 50 درصد توسط بایولیز‌سولفات تامین شد، 4) 25 درصد لیزین مکمل جیره توسط ال-لیزین‌هیدروکلراید و 75 درصد توسط بایولیز‌سولفات تامین شد، 5) 100 درصد لیزین مکمل جیره توسط بایولیز-سولفات تامین شد. طی دوره 42-1 روزگی، مصرف خوراک و وزن ‌بدن جوجه‌های تغذیه شده با جیره‌ حاوی سطح 100 درصد بایولیز‌سولفات نسبت به وزن بدن جوجه‌های گروه شاهد بیشتر بود و جوجه‌های تغذیه شده با جیره‌ حاوی سطوح 25 و 75 درصد بایولیز‌سولفات ضریب تبدیل خوراک بالاتری داشتند (05/0 P <). تیتر آنتی‌بادی علیه آنفلوآنزا، درصد کلسیم و فسفر، طول، وزن و شاخص استخوان در جوجه‌های تغذیه شده با جیره‌ حاوی سطح 100 درصد بایولیز‌سولفات نسبت به مقادیر جوجه‌های گروه شاهد بیشتر بود (05/0 P <). به طور کلی تامین کل لیزین جیره جوجه‌های گوشتی از بایولیز‌سولفات در مقایسه با ال-لیزین‌هیدروکلراید سبب افزایش خوراک مصرفی، بهبود پاسخ ‌ایمنی و فراسنجه‌های استخوانی جوجه‌های گوشتی شد ولی بر وزن بدن تاثیر نداشت. با وجود قیمت کمتر بایولیز‌سولفات، گنجاندن آن در جیره منجر به کاهش نسبت درآمد به هزینه شد و از لحاظ اقتصادی به صرفه نیست.