فرشید فتاح نیا

اثر نوع غله (ذرت یا جو) و نسبت پروتئین غیرقابل تجزیه به پروتئین قابل تجزیه در شکمبه (27:73 در برابر 36:64) با استفاده از 40 راس گوساله‌ شیرخوار نر هلشتاین با میانگین وزن 6/42 کیلوگرم در یک آرایش فاکتوریل 2×2 بررسی شد. جیره‌ها شامل: (1) ذرت با سطح پایین RUP: RDP؛ (2) ذرت با سطح بالای RUP: RDP؛ (3) جو با سطح پایین RUP: RDP و (4) جو با سطح بالای RUP: RDP بودند. گوساله ها در روز 53 از شیر گرفته شدند ولی آزمایش تا روز 63 ادامه داشت. مصرف استارتر در بین تیمارها تفاوت نداشت اما افزایش وزن و بازده خوراک برای جو با سطح بالای RUP: RDP بیشترین بود (52/0) و سبب معنی داری اثر متقابل گردید (04/0 = P). سطح بالاتر RUP سبب بهبود ارتفاع جدوگاه و ارتفاع هیپ گردید (05/0 > P). ارتفاع هیپ در گوساله‌هایی که جو دریافت کرده بودند تمایل به افزایش داشت (06/0 = P). جو سبب افزایش سطح بتاهیدروکسی بوتیرات خون تا 33/0 میلی مول گردید (02/0 = P). سطح بالاتر RUP: RDP سبب افزایش پروتئین کل خون گردید. مصرف جو در مقایسه با ذرت سبب کاهش سطح اوره خون گردید (01/0 = P). غلظت انسولین خون با مصرف جو و سطح بالای RUP: RDP افزایش یافت (02/0 = P). به طور خلاصه نتایج نشان داد که تغذیه استارتر حاوی دانه جو و سطح بالاتر پروتئین غیرقابل تجزیه در شکمبه و تغذیه استارتر حاوی دانه ذرت و سطح پایین‌تر پروتئین غیرقابل تجزیه در شکمبه سبب بهبود رشد گوساله‌های شیرخوار هلشتاین گردید.