ین آزمایش به منظور بررسی اثر فرآوری حرارتی بر روی تجزیهپذیری شکمبهای و قابلیت هضم رودهای پروتئین دانه سویای خام، برشته و اکسترود شده چربیگیری شده در قالب طرح کامال تصادفی انجام شد. برشته و اکسترود کردن در دمای 541 درجه سانتیگراد انجام شد. بیشترین تجزیهپذیری شکمبهای نیتروژن در دانه سویای خام و اکسترود شده و کمترین در دانه سویای برشته مشاهده شد )51/5>P .)بین تجزیهپذیری شکمبهای پروتئین دانه سویای خام و اکسترود شده تفاوتی وجود نداشت، اگر چه تجزیهپذیری شکمبهای پروتئین دانه سویای خام از نظر عددی از دانه سویای اکسترود شده بیشتر بود. بیشترین قابلیت هضم RUP در روده در دانه سویای اکسترود شده و کمترین در دانه سویای برشته مشاهده شد )51/5>P .)بیشترین و کمترین قابلیت هضم پروتئین خام در کل دستگاه گوارش به ترتیب در دانه سویای اکسترود شده و دانه سویای برشته مشاهده شد )51/5>P .)نتایج این آزمایش نشان داد که اکسترود کردن به دلیل افزایش قابلیت هضم رودهای RUP فرآوری حرارتی مناسبتری باشند.
