فرشید فتاح‌نیا

این آزمایش به منظور بررسی اثر فرآوری حرارتی بر روی تجزیهپذیری شکمبهای دانه سویای خام، برشته و اکسترود شده در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی انجام شد. برشته و اکسترود کردن در دمای 541 درجه سانتیگراد انجام شد. برای انجام این آزمایش از 3 راس بره نر کردی دارای فیستوالی شکمبه با میانگین وزن بدن 2 ±41 کیلوگرم استفاده شد. بیشترین مقدار بخش سریع تجزیه )a )و کمترین مقدار بخش کند تجزیه )b ) پروتئین خام در دانه سویای خام و برشته مشاهده شد )51/5>P .)بیشترین و کمترین سرعت تجزیه بخش b( c )پروتئین به ترتیب در دانه سویای خام و برشته دیده شد )51/5>P .)بیشترین و کمترین مقدار عددی تجزیهپذیری موثر پروتئین خام به ترتیب در دانه سویای خام و برشته وجود داشت )51/5>P .)بیشترین مقدار بخش سریع تجزیه )a )ماده خشک در دانه سویای برشته و اکسترود شده مشاهده شد )51/5>P .)بیشترین و کمترین مقدار بخش کند تجزیه )b )ماده خشک به ترتیب در دانه سویای خام و برشته مشاهده شد )51/5>P .)بیشترین و کمترین سرعت تجزیه بخش b( c ) به ترتیب در دانه سویای خام و برشته مشاهده شد )51/5>P .)بیشترین و کمترین مقدار عددی تجزیهپذیری موثر ماده خشک به ترتیب در دانه سویای خام و برشته وجود داشت )51/5>P .)نتایج این آزمایش نشان داد که به دلیل کاهش بخش سریع تجزیه، سرعت تجزیه بخش b( c )و تجزیه- پذیری موثر، اکسترود کردن در مقایسه با برشته کردن مناسبتر باشد