فرشید فتاح نیا

تغذیه حوالی جفت‌گیری از مهم‌ترین عوامل موثر بر بهبود عملکرد تولید مثلی در میش است. هدف این آزمایش بررسی اثر تزریق محلول حاوی کلسیم، منیزیم و فسفر در حوالی جفت‌گیری بر فراسنجه‌های پلاسما و عملکرد تولید مثلی میش بود. در این آزمایش از 30 راس میش‌کردی × رومانوف استفاده شد. میش‌ها بر اساس سن (4-2 سال)، وزن بدن (میانگین 40 کیلوگرم) و نمره وضعیت بدنی (میانگین 75/2) به 2 گروه (15 راس در هر گروه) تقریباً یکسان تقسیم و به یکی از 2 تیمار آزمایشی اختصاص داده شدند. تیمارهای آزمایشی شامل شاهد (عدم تزریق محلول حاوی کلسیم، منیزیم و فسفر) و تزریق محلول حاوی کلسیم، منیزیم و فسفر بودند. محلول حاوی کلسیم، منیزیم و فسفر (20 میلی‌لیتر برای راس میش) هر هفته یک بار از 4 هفته قبل از شروع همزمان‌سازی فحلی تا یک هفته پس از جفت‌گیری به صورت زیرجلدی تزریق شد. هر میلی‌لیتر محلول تزریقی به ترتیب حاوی 4/30 میلی‌گرم کلسیم، 04/2 میلی‌گرم منیزیم و 32/5 میلی‌گرم فسفر بود. چهار هفته پس از شروع تزریق محلول، فحلی میش‌ها با استفاده از سیدر درون واژنی به مدت 12 روز و تزریق 350 واحد بین‌المللی گونادوتروپین سرم مادیان آبستن در روز خروج سیدر به صورت درون عضلانی همزمان شد. نتایج نشان داد که نمره وضعیت بدنی میش‌ها در روز خروج سیدر (09/0=P) و تغییرات آن از روز شروع آزمایش تا خروج سیدر (06/0=P) و از شروع آزمایش تا روز 30 پس از جفت‌گیری (08/0=P) در میش‌های دریافت کننده محلول حاوی کلسیم، منیزیم و فسفر در مقایسه با تیمار شاهد تمایل به کاهش داشت. اما نمره وضعیت بدنی میش‌ها در روز 30 پس از جفت‌گیری و تغییرات آن تحت از روز خروج سیدر تا روز 30 پس از جفت‌گیری تحت تاثیر تیمارهای آزمایشی قرار نگرفت (05/0