فرشید فتاح نیا

‌در این پژوهش اثر سطوح مختلف پودر دانه جو بر ترکیب شیمیایی، خصوصیات فیزیکی و مولفه‌های تولید گاز سیلاژ کنگرفرنگی در شرایط آزمایشگاهی مورد ارزیابی قرار گرفت و پارامترهای مورد نظر با سیلاژ ذرت مقایسه گردید. بدین جهت، پس از خرد کردن علوفه تازه کنگرفرنگی، پودر جو در سطوح مختلف صفر، 5 و 10 درصد به علوفه کنگرفرنگی اضافه و به مدت 60 روز در مخازن پلی اتیلن و در شرایط بی‌هوازی سیلو شد. علوفه ذرت نیز در همین شرایط ولی بدون افزودنی سیلو شد. پس از باز کردن درب سیلوها، pH بلافاصله اندازه‌گیری شد. ترکیب شیمیایی، فراسنجه‌های تولیدگاز، غلظت نیتروژن آمونیاکی و ظرفیت بافری سیلاژها و همچنین میزان پساب آن‌ها اندازه‌گیری شد. کیفیت سیلاژها با استفاده از شاخص فلیگ مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج آنالیز داده‌ها بیانگر این بود که با افزایش سطح پودر دانه جو ماده خشک و عصاره اتری سیلاژ کنگرفرنگی افزایش و مقدار پروتئین و الیاف نامحلول در شوینده اسیدی آن کاهش یافت (01/0 > P). سیلاژ ذرت کمترین میزان pH و بیشترین نقطه فلیگ را در مقایسه با سایر سیلاژها داشت و با افزودن دانه جو به سیلاژ کنگرفرنگی به طور معنی‌داری از pH و غلظت نیتروژن آمونیاکی کاسته شده و کیفیت سیلاژ افزایش یافت (05/0 > P). در همه مراحل نمونه‌گیری، میزان پساب با افزایش پودر جو به سیلاژ کنگرفرنگی کاهش معنی‌داری داشت (01/0 > P). مقدار ظرفیت نگهداری آب و قابلیت انحلال ماده خشک در سیلاژ کنگرفرنگی بدون افزودنی دارای بیشترین مقدار بود (01/0 > P). در حالی که ضریب تخمیر و کربوهیدرات محلول در آب با افزودن پودر دانه جو به سیلاژ کنگر فرنگی به طور معنی داری افزایش یافت (01/0 > P). در بین تیمارها از نظر پارامترهای تولید گاز اختلاف معنی‌دار وجود داشت و سیلاژ ذرت و سیلاژ کنگرفرنگی حاوی 10 درصد پودر دانه جو دارای بیشترین پتانسیل تولید گاز و کمترین عامل تفکیک بودند (05/0 > P). نتایج نشان داد که استفاده از پودر دانه جو تا سطح 10 درصد فراسنجه‌های تخمیر در سیلاژ کنگرفرنگی را بهبود بخشیده و سبب می‌شود که سیلاژ کنگرفرنگی ویژگی یک سیلاژ مطلوب‌تر را داشته باشد.