شدت انتشار کربن به عنوان یکی از شاخصهای کلیدی سنجش کیفیت محیطزیست و پایداری انرژی، نقش تعیینکنندهای در ارزیابی عملکرد زیستمحیطی کشورها و طراحی سیاستهای کاهش آلودگی دارد. در این تحقیق اثر شدت انرژی، بهره وری سرمایه های طبیعی، صنعتی شدن، توسعه انسانی بر شدت کربن در هشت کشور عضو اوپک طی دوره زمانی 2000 تا 2023 با استفاده از روش حداقل مربعات پویا بررسی شده است. نتایج نشان میدهد که شدت انرژی اثر معناداری بر شدت انتشار کربن دارد و رابطه میان این دو متغیر غیرخطی و U-شکل است. بهرهوری سرمایههای طبیعی نیز اثر منفی و معناداری بر شدت انتشار کربن دارد. یافتههای مربوط به جملات تعاملی حاکی از آن است که بهرهوری سرمایههای طبیعی میتواند اثر افزایشی شدت انرژی بر شدت انتشار کربن را در بلندمدت تعدیل نماید. همچنین صنعتیشدن، توسعه انسانی و نرخ برقرسانی دارای اثر منفی و معنادار بر شدت انتشار کربن هستند. این بدان معناست که صنعتیشدن مبتنی بر فناوریهای کاراتر، ارتقای کیفیت توسعه انسانی و گسترش دسترسی به برق (با فرض بهبود ترکیب سبد انرژی) میتوانند به کاهش شدت انتشار کربن کمک کنند. در مجموع، یافتهها بر اهمیت سیاستهایی تأکید دارند که همزمان بهرهوری انرژی، حفاظت از منابع طبیعی و توسعه انرژیهای پاک را هدف قرار میدهند.بنابراین پیشنهاد میشود کشورهای اوپک با اجرای سیاستهای هماهنگ در حوزه ارتقای بهرهوری انرژی، مدیریت پایدار سرمایههای طبیعی و حرکت به سمت صنایع کمکربن و انرژیهای تجدیدپذیر، ضمن حفظ رشد اقتصادی، شدت انتشار کربن را کاهش دهند.
