ردپای اکولوژیکی بهعنوان یکی از شاخصهای کلیدی برای سنجش فشارهای زیستمحیطی و توسعه پایدار اهمیت دارد. در این تحقیق اثر رشد اقتصادی، توسعه مالی، نوآوری سبز و مصرف انرژیهای اولیه و تجدیدپذیر بر ردپای اکولوژیکی در ایران با استفاده از روش حداقل مربعات پویا (DOLS) و دادههای دوره 1990 تا 2021 بررسی شده است. نتایج نشان میدهد که رشد اقتصادی اثر مثبت و معناداری بر ردپای اکولوژیکی دارد، در حالی که توسعه مالی و مصرف انرژیهای تجدیدپذیر اثر منفی و کاهشدهنده بر فشارهای محیطی دارند. نوآوری سبز (سهم تعداد اختراعات مرتبط با محیط زیست از کل اختراعات) بهطور جداگانه اثر مثبت و افزایشی بر ردپای اکولوژیکی دارد، اما وقتی در چارچوب توسعه مالی و مدیریت مصرف انرژی قرار گیرد، اثرات آن به سمت کاهش فشارهای زیستمحیطی هدایت میشود. همچنین، مصرف انرژی اولیه بیشترین اثر افزایشی را بر ردپای اکولوژیکی دارد. این یافتهها نشان میدهد که سیاستهای مؤثر برای کاهش ردپای اکولوژیکی باید بهطور همزمان توسعه مالی هوشمند، سرمایهگذاری در نوآوریهای سبز و جایگزینی انرژیهای تجدیدپذیر را هدف قرار دهند تا اثرات منفی رشد اقتصادی بر محیطزیست تعدیل شود.
