گزارشهای مالی شرکتها باید وضعیت اقتصادی و عملکرد آن را در طی یک دوره زمانی به طور منصفانه اندازهگیری و ارائه کنند. کیفیت گزارشگری مالی به معنای توانایی گزارشهای مالی در انتقال اطلاعات عملیات شرکت و به طور خاص، پیشبینی جریانهای نقدی مورد انتظار سرمایهگذاران است. مشتریان، مهمترین دارایی سازمانها محسوب می شوند با این وجود نمی توان گفت که همه مشتریان، به یک اندازه در موفقیت سازمان نقش دارند. از این رو، مسأله تمرکز بر مشتریان مطرح میشود است. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش تعدیلی توانایی مدیربت بر رابطه بین تمرکز مشتری و کیفیت گزارشگری مالی است. جامعه آماری پژوهش شامل شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران در بازه زمانی 1394 تا 1400 میباشد که با توجه به محدودیتهای در نظر گرفته شده از بین آنها تعداد 121 شرکتهای به عنوان نمونه انتخاب گردید. به منظور آزمون فرضیههای پژوهش از مدلهای رگرسیونی چندگانه استفاده شده است. دادههای جمعآوری شده با کمک نرمافزار اکسل طبقهبندی و با کمک نرمافزار ایویوز (Eviews) تجزیه و تحلیل شده است. یافتههای پژوهش نشان داد که تمرکز مشتری با کیفیت گزارشگری مالی رابطه معنادار دارد. همچنین نتایج حاکی از آن است که توانایی مدیریت رابطه بین تمرکز مشتری و کیفیت گزارشگری مالی را به طور معناداری تعدیل میکند.
