فرشاد سبزعلی پور

راهبری شرکتی، توجه زیادی را از سوی سهامداران، اعتباردهندگان، مدیران و سایر ذینفعان به خود جلب کرده است. در نتیجه وجود تضاد منافع بین مدیران و مالکان شرکتها، مدیران ممکن است با هزینه مالکان در صدد افزایش ثروت خود باشند. سازوکارهای راهبری شرکتی از طریق افزایش اثربخشی هیئت مدیره به بهبود عملکرد شرکت کمک می کند. در دستورالعمل‌ها و اصلاحات راهبری شرکتی، ریسک شرکت به عنوان یک عامل کلیدی و تاثیرگذار بر عملکرد شرکت مورد توجه قرار گرفته است. هدف اصلی تحقیق حاضر بررسی اثر تعدیلی ریسک شرکت در رابطه بین سازوکارهای راهبری شرکتی برون‌سازمانی با عملکرد شرکت است. برای سنجش سازوکارهای راهبری شرکتی برون سازمانی از دو شاخص مالکیت نهادی اختصاصی و قدرت وام دهندگان و به منظور سنجش عملکرد شرکت از نسبت کیو توبین استفاده شده است. جامعه آماری تحقیق شامل کلیه شرکت‌های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار عراق در بازه زمانی 2017 تا 2025 است که از بین آنها تعداد 33 شرکت انتخاب شده است. به منظور تجزیه و تحلیل داده‌ها و آزمون فرضیه‌های تحقیق از مدل‌های رگرسیونی چندگانه استفاده شده است. نتایج تحقیق نشان داد که بین مالکیت نهادی اختصاصی و عملکرد شرکت رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین، یافته ها حاکی از آن است که بین قدرت وام دهندگان و عملکرد شرکت رابطه منفی و معناداری وجود دارد. در خصوص اثر تعدیلی ریسک شرکت، یافته ها حاکی از آن است که ریسک شرکت رابطه بین مالکیت نهادی اختصاصی با عملکرد شرکت را به طور معناداری تعدیل و تقویت می‌کند. بعلاوه، ریسک شرکت رابطه بین قدرت وام دهندگان با عملکرد شرکت را به طور معناداری تعدیل نمی کند.