شخصیت هر فرد بیانگر الگوهای ثابت فکری، عاطفی و رفتاری او میباشد. ادراکات و افکار هر فرد، رفتار متناسب با آن را فرا میخواند و در روابط با دیگران تأثیر میگذارد. بر همین اساس سلامت روان و روابط انسان همواره تحت تأثیر شخصیت و آسیبهای آن قرار میگیرد و این تأثیر در آسیبشناسی خودشیفتگی میزان بالاتری دارد. این مقاله با هدف بازنمایی مفهوم خودشیفتگی و نقش آن بر سلامت روان و روابط انسان و چگونگی تأثیر این دو بر یکدیگر و ارائه راهبردهایی برای کاهش آن از دیدگاه قرآن به روش تحلیل محتوا نگاشته شده است. از نتایج تحقیقات روانشناسی و علوم تربیتی بهره گرفته و با عرضه به قرآن و حدیث به تبیین موضوع و ارائه راهبردهای قرآنی برای دستیابی به آن پرداخته است و بیان میدارد که: نزدیکترین مفهوم به معنای خودشیفتگی در قرآن کریم کبر است. کبر و خودشیفتگی در بسیاری از نشانهها مشترک هستند و الگوی رفتاری تقریبا یکسانی دارند. مهمترین کارکردهای خودشیفتگی: تغییرات عزت نفس، افزایش پرخاشگری، افزایش حس محق بودن، کاهش همدلی، کاهش خودکنترلی هستند که سلامت روان فرد را به خطر انداخته و ایجادمشکل در سلامت روان فرد را از برقراری روابط مطلوب و سودمندباز میدارد، ایجاد مشکل در برقراری روابط، آسیبها و مشکلات بیشتری برای سلامت روان ایجاد نموده که به نوبه خود سبب تخریب و از بین رفتن هر چه بیشتر روابط میگردد. از مهمترین راهبردهای قرآن جهت کاهش خودشیفتگی میتوان از: تغییر شناخت، تمرین تواضع و یاد مرگ نام برد. عمل به این راهبردها به خوبی میتواند فرد را از موضع کبر و خودشیفتگی دور نموده و عاملی برای سلامت روان و از آن طریق سلامت روابط انسان باشد.
