امید انتظاری پویا برای دستیابی به اهداف و ناامیدی نظامی از طرحوارههای منفی است که فرد نسبت به خود و آیندهاش دارد و به سلامت روان، خودپنداره و از این طریق کفایت اجتماعی فرد آسیب میرساند و او را ناسازگار و منزوی میسازد. این پژوهش با هدف تبیین مفهوم ناامیدی و تأثیر آن بر سلامت روان و روابط انسان و ارائه راهبردهایی برای کاهش آن از منظر قرآن کریم و به روش تحلیلی توصیفی نگاشته شده است و بیان میدارد که ناامیدی در قرآن کریم نتیجه نادیده انگاشتن قدرت و رحمت بیکران خداوند خالق انسان است و با اثراتی چون کاهش میزان خودکارامدی، ایجاد و افزایش افسردگی، کاهش شادکامی، کاهش سازگاری و ایجاد و افزایش احساس نارضایتی بر سلامت روان فرد تأثیر گذاشته و از این طریق روابط فرد را تحت تأثیر قرار داده و سبب خدشهدار شدن و اختلال در روابط اجتماعی و در نهایت پائین آمدن کیفیت زندگی فرد میشود و با راهبردهایی چون معنویت، مثبتاندیشی، تمرکز بر نعمتها و موفقیتها، و صبر و تلاش میتوان آن را کنترل نمود و کاهش داد. نتیجه آنکه ناامیدی از طریق کاهش میزان خودکارآمدی باعث میشود فرد با کولهباری از عواطف منفی در روابط اجتماعی حاضر شود و این احساس توسط سایرین درک میشود و رابطه را با مشکل مواجه میسازد. از آنجا که احساس ناامیدی بر سایر احساسات غلبه دارد کوچکترین مشکل در این زمینه روابط فرد را تحت تأثیر قرار داده و باعث اختلال در روابط و در صورت استمرار سبب گوشهگیری و انزوای اجتماعی میگردد.
