انسان موجودی است که باید اجتماعی زندگی کند. این مسئله را فطرت و خرد همۀ انسانها تأیید میکند. ایجاد و تداوم روابط صحیح اجتماعی اهمیت بسزایی در هویتیابی افراد، بهبود کیفیت زندگی، شکوفایی نیروها، افزایش بهرهوری و درنتیجه سلامت اجتماعی دارد. هدف اصلی این پژوهش تبیین مؤلفههای سلامت روابط اجتماعی در قرآن کریم و کمک به کاربردیسازی آن در جامعه، متناسب با پیشرفتهای علمیِ گسترده در حوزۀ علوم اجتماعی و روانشناسی است. رابطه با دیگران بخش اعظم فعالیتهای روزانه و معمول افراد را به خود اختصاص میدهد و موفقیت در آن تا حدود زیادی پیشبینیکنندۀ سلامت روان افراد جامعه است؛ ازاینرو پژوهش حاضر میکوشد با استفاده از روش تحلیل محتوا و با شناسایی مؤلفههای روابط اجتماعی مطلوب، دریچهای فراروی خواننده گشوده و از این طریق، قدمی در راه گسترش روابط اجتماعی از بعد کمّی و ارتقای سطح روابط از بعد کیفی بردارد. یافتهها در سه بخش روانشناختی، هیجانی و اخلاقی به مباحثی مانند خودآگاهی، خودکارآمدی، خودمهارگری، تابآوری، قاعدۀ طلایی پرداخته و نقش آنها در سلامت تعاملات اجتماعی را بررسی میکند.
