اصل اجتماعی بودن یکی از موضوعات مهم و اساسی زندگی انسانهاست. این پژوهش با هدف واکاوی چند و چون روابط اجتماعی انسان در قرآن، به روش توصیفی تحلیلی نگاشته شده است. و بیان میدارد آنچه در این مسئله مانند سایر مسائل پیشتاز است و بیانگر نظری دقیق و انسان شناسانه است نظر خداوند است که در قران کریم بیان شده و توسط روایات توضیح داده شده است. قران انسانها را به برقراری روابطی سالم،مفید وارزشمند با سایر انسانها به دور از اغراض مادی و نیازها و اجبارها تشویق مینماید. از نظر قران داشتن روابط اجتماعی و زیستن در میان سایر انسانها لازمه رشد و تکامل همه جانبه انسان است. بسیاری از توانائیها و استعدادهای انسان صرفاً در ارتباط با دیگران و با حضور در اجتماع رشد نموده و شکوفا می گردد، بنابراین کنج عزلت گزیدن و انزوا طلبی در اسلام امری نامطلوب است که بسیاری از قوای انسان را به خمودی کشانده و تباه می سازد. روایات نیز این مطلب را مورد تاکید قرار داده و انسانها را از تفرقه و دوری از اجتماع باز داشته و یکی از خصوصیات بارز مومنین راستین را انس و الفت با سایر مومنین معرفی می نماید. به همین جهت از انسانها میخواهد در نهایت سلم و صفا و برادری و برابری با یکدیگر رابطه برقرار نموده و در کنار هم و با استفاده از نیروی شکست ناپذیر اجتماع شرایط سعادت و خوشبختی خود و سایر همنوعان خود را فراهم آورند.
