فعالیتهای زیستمحیطی، اجتماعی و راهبری از طریق افزایش پایداری و انعطافپذیری بلندمدت شرکت به عنوان یک ابزار ارزشمند برای کاهش ریسک سیستماتیک در نظر گرفته میشود. با این حال، اجرا و درک فعالیتهای زیستمحیطی، اجتماعی و راهبری میتواند به طور قابلتوجهی در انواع مختلف شرکتها و سرمایهگذاران متفاوت باشد و بر نحوه مدیریت و درک ریسک سیستماتیک در بازارهای مالی تأثیر بگذارد، لذا در این رابطه توجه به عوامل خاص شرکت ضرورت دارد. بر این اساس هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر عملکرد زیستمحیطی، اجتماعی و راهبری بر ریسک سیستماتیک شرکتها با در نظر گرفتن نقش تعدیلکننده عوامل خاص شرکت است. با توجه به اهمیت پایداری در کاهش نوسانات بازار، این پژوهش به دنبال ارائه شواهدی تجربی در این زمینه است. پژوهش حاضر از نوع کاربردی و توصیفی بوده و مبتنی بر روش تحلیل رگرسیونی است. دادههای 166 شرکت پذیرفتهشده در بورس اوراق بهادار تهران طی سالهای 1393 تا 1402 گردآوری شده و با استفاده از مدلهای اقتصادسنجی و نرمافزار Eviews مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. نتایج نشان داد که عملکرد ESG تأثیر منفی و معناداری بر ریسک سیستماتیک دارد، به این معنا که شرکتهایی با عملکرد بهتر در حوزهESG ، ریسک سیستماتیک کمتری تجربه میکنند. همچنین، اندازه شرکت، عمر شرکت و ارزش بازار تأثیر کاهشی ESG بر ریسک سیستماتیک را تقویت میکنند، در حالی که هزینه بدهی میتواند این تأثیر را کاهش دهد. یافتههای پژوهش با مطالعات پیشین همخوانی دارد و بر اهمیت ESG در کاهش ریسک تأکید میکند. بر این اساس، توصیه میشود که مدیران شرکتها در جهت بهبود عملکرد ESG خود تلاش کنند تا علاوه بر کاهش ریسک، جذابیت بیشتری برای سرمایهگذاران ایجاد کنند. همچنین، سرمایهگذاران و سیاستگذاران میتوانند از این شاخصها به عنوان ابزاری برای مدیریت ریسک و تصمیمگیریهای آگاهانهتر بهره ببرند.
