سرمایه فکری محرک پیشرفت یک شرکت است و نقش مهمی در بهبود عملکرد و افزای ش ارزش شرکت دارد. مدتهاست که سرمایه فکری به عنوان یک عامل حیاتی در موفقیت شرکتها نادیده گرفته شده است. این نادیده گرفتن به این دلیل است که استانداردهای حسابداری مرسوم مانند استانداردهای گزارشگری مالی، افشای داراییهای نامشهود )به جز سرقفلی( را در ترازنامه شرکتها محدود میکنند. ساختار مالکیت عنصر مهمی در سیستم حاکمیت شرکتی است، توانایی سهامداران برای تأثیر بر منافع سایر ذینفعان به میزان همگنی منافع و پراکندگی مالکیت بستگی دارد. وقتی مالکیت و کنترل از هم جدا هستند، بی ن منافع مدیریت و منافع مالکان واگرایی وجود دارد و سهامدارانی که درصد بالایی از سهام شرکت را در اختیار دارند، انگیزه بیشتری برای نظارت بر رفتار مدیران خواهند داشت. هدف تحقیق حاضر بررسی نقش تعدیلی ویژگیهای شخصیتی مدیریت در رابطه بین تمرکز مالکیت و افشای سرمایه فکری است. جامعه آماری تحقیق شامل کلیه شرکتهای پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار عراق در بازه زمانی 2017 تا 2025 است که از بین آنها تعداد 35 شرکت انتخاب شده است. برای سنجش ویژگیهای شخصیتی مدیریت از دو شاخص کوتهبینی مدیریت و خوشبینی مدیریت و برای سنجش سرمایه فکری از سه مولفه سرمایه ساختاری، سرمایه انسانی و سرمایه رابطه ای استفاده شده است. به منظور تجزیه و تحلیل دادهها و آزمون فرضیه - های تحقیق از مدلهای رگرسیونی چندگانه استفاده شده است. نتایج تحقیق نشان داد که بین تمرکز مالکیت با سرمایه ساختاری و سرمایه انسانی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین، تمرکز مالکیت با سرمایه رابطهای فاقد رابطه معنادار است. نتایج تحقیق حاکی از آن است که خوشبینی مدیریت رابطه بین تمرکز مالکیت با سرمایه ساختاری و سرمایه انسانی رابه طور معناداری تقویت می کند. بعلاوه، کوتهبینی مدیریت رابطه بین تمرکز مالکیت با سرمایه ساختاری و سرمایه انسانی را به طور معناداری تقویت میکند. در نهایت، خوشبینی مدیریت و کوتهبینی مدیریت رابطه بین تمرکز مالکیت با هر سه مولفه سرمایه فکری را به طور معناداری تعدیل نمیکند.
