ایران بهعنوان یکی از آلودهترین کشورهای جهان با چالشهای افزایش انتشار CO2 و اثر زیستمحیطی آن روبرو است. برای اینکه ایران به رشد پایدار دست یابد، باید عواملی را که باعث کاهش آلودگی محیطزیست است را شناسایی کرد و اقدامات اساسی را قبل از اینکه خیلی دیر شود، انجام داد. برای این منظور، این مطالعه بهصورت تجربی نتایج زیستمحیطی از درآمد، سرمایه انسانی، جهانیشدن، مصرف انرژی تجدید پذیر و باز بودن تجارت برای ایران را در چارچوب فرضیه منحنی محیطزیست کوزنتس (EKC) بررسی میکند. در این مقاله رویکرد ARDL تعمیمیافته در حضور یک شکست ساختاری برای بررسی دادههای سالانه سری زمانی طی دوره 1358-1396 به کار گرفتهشده است. این یافتهها نشان میدهد که فرضیه EKC برای ایران صدق نمیکند و یک رابطه درجهدو U شکل بین آلودگی محیطزیست و سطح درآمد برای انتشار CO2 و ردپای بومشناختی تعیینشده است. نتایج همچنین حاکی از آن است که جهانیسازی، باز بودن تجارت و درآمد باعث آلودگی محیطزیست میشود درحالیکه افزایش سرمایه انسانی ردپای بومشناختی را در بلندمدت کاهش میدهد. مصرف انرژی تجدید پذیر باعث کاهش ردپای بومشناختی میشود اما بر انتشار CO2 تاثیری ندارد. این مطالعه نشان میدهد که سرمایه انسانی نقش اساسی در کاهش تخریب محیطزیست در ایران دارد، درحالیکه انرژیهای تجدید پذیر برای تأمین نیازهای زیستمحیطی کافی نیست.
