بافتهای تاریخی کانون و هسته اولیه شهرها و همچنین منشأ بسیاری از آداب و رسوم وحتی فرهنگ موجود و نیز رونق اقتصادی شهرو منطقه می باشد. چنین فضاهایی با توسعه مسیرهای پیاده و فضاهای گردشگری در حفظ و احیای بناها و عناصر تاریخی خود موفق میشوند. در همین راستا طراحی مسیرهای پیاده گردشگری با هدف حفاظت از بافت و رونق بخشیدن به صنعت توریسم، یکی از مهمترین اقدامات برای باززنده سازی این بناها بهشمار میرود. این مقاله برآن است ضمن بررسی مؤلفههای اقتصادی، اجتماعی – فرهنگی و کالبدی – محیطی، نقش مسیرهای پیاده گردشگری منتهی به بافت تاریخی شهر ری را بر احیای بافتهایتاریخی، مورد توجه قرار دهد. شیوه تحقیق در این پژوهش توصیفی، تحلیلی بوده و روش جمعآوری اطالعات به صورت اسنادی، کتابخانهای و برای تکمیل دادهها از پیمایش میدانی استفاده شده است. همچنین از نرم افزار spssجهت آنالیزدادهها وبرای تولید نقشه ها از نرم افزار cad و gis استفاده گردیده است. نتایج این پژوهش حاکی ازتایید فرضیه های تحقیق بوده و بیانگر آن است که عواملی همچون عدم وجود فعالیتهای متناسب با هویت محدوده، عدم امنیت پیاده، عدم زیرساختهای مناسب حمل و نقل، وجود کارگاهها و ساختمانهای مخروبه، آلودگیهای زیست محیطی، بیتوجهی به نیازهای عابرینپیادهو گردشگران و... از جمله مانع اصلی باززنده سازی بافت فرهنگی و تاریخی شهرری میباشد
