برداشت بیرویه از آبهای زیرزمینی در مناطق بیابانی و نیمهبیابانی جهت توسعه اراضی کشاورزی، باعث کاهش کیفیت آبهای زیرزمینی گردیده است. از اینرو بررسی تأثیر کاهش کیفیت آب بر پیشروی بیابان امری ضروری است. در این پژوهش با استفاده از شاخصهای کیفی آب همچون هدایتالکتریکی، مواد جامد محلول، نسبت جذب سدیم و کلر، به بررسی تأثیر کیفیت آب زیرزمینی درروند بیابانزایی دشت مهران پرداخته شد. بدین منظور، از اطلاعات حاصل از ۹ حلقه چاه کیفی واقع و نرمافزار IMDPA ۱۳۸۸ ) استفاده شد. با استفاده از مدل - ۱۳۸۴ و ۹۱ -۸۷ ،۱۳۸۰- در دشت مهران طی سه دوره زمانی ( ۸۳ ابتدا با وزندهی به لایههای اطلاعاتی، ارزش هر لایه را در شاخص موردنظر دخالت داده و تأثیر آن بر بیابانزایی ArcGIS 9.3 مورد بررسی قرار گرفت. بر اساس نقشههای تهیه شده از بین شاخصهای مورد بررسی کیفیت آب زیرزمینی، شاخص هدایتالکتریکی تأثیرگذارترین شاخص در افزایش شدت بیابانزایی منطقه است. بر اساس این شاخص در طی دورههای زمانی ۱۴ درصد منطقه در طبقه بیابانزایی شدید قرار / مدنظر بر شدت بیابانزایی منطقه افزودهشده به طوری که در دوره پایانی ۴۷ گرفته است. همچنین نقشه بیابانزایی بر اساس شاخصهای کیفی آب زیرزمینی در طول این دورهها نشان میدهد که حدود ۷۲ درصد منطقه در طبقه بیابانزایی کم و ناچیز قرار دارد.
