حاجی کریمی

لازمه مدیریت فرسایش خاک، ارائه راهکارهای مناسبی می باشد که با شناخت از وضعیت فرسایش خاک حاصل میشود. هدف از مطالعه حاضر، مدلسازی پتانسیل فرسایش شیاری با استفاده از مدل بیشینه آنتروپی و بررسی پایداری مدل بهمنظور آگاهی از حساسیتپذیری این فرسایش در حوضه 157 آبخیز گلگل استان ایلام است. بدین منظور، فاکتورهای زمین- محیطی برای استفاده در فرآیند مدلسازی انتخاب شد. افزون بر این، موقعیت واقعه فرسایش شیاری با استفاده از سیستم موقعیت 30 به 70) ثبت شد. این وقایع در قالب دو گروه آموزش و اعتبارسنجی با نسبت GPS یاب جغرافیایی ( ) آماده شد. D3 و D2 ،D1( کلاسبندی شد. بهمنظور ارزیابی پایداری مدل، کلاسبندیهای مذکور سه بار تکرار شد و بنابراین، سه نمونه مجموعه داده مقادیر سطح زیر منحنی ، صورت پذیرفت. با توجه به نتایج پایداری، تمامی مجموعه دادهها ROC ارزیابی کارآیی مدل با استفاده از سطح زیر منحنی ) پایدار میباشند. به RAUC = 3/1 ) و پیشبینی ( RAUC = 1/3 خوبی را کسب نمودند و از نظر کارآیی برازش ( بیان دیگر، نتایج ثابت نمود زمانی که )قادر به MaxEnt دادههای واسنجی و اعتبارسنجی تغییر پیدا نمود مدل کاملاً پایدار باقی ماند. علاوه بر این، مشخص شد که مدل حداکثر آنتروپی ( تولید نقشه حساسیتپذیری فرسایش شیاری است. از سوی دیگر، بر مبنای آنالیز حساسیت، مشخص شد که مهم ترین اجزا در مدل سازی حساسیت پذیری فرسایش شیاری سنگشناسی و فاصله از آبراهه میباشد. روششناسی تطبیقیافته بهعنوان یک رویکرد مؤثر برای برنامهریزی کاربری اراضی و مدیریت ریسک فرسایش سودمند میباشد